İnsanlık, değişen ve gelişen bir cemiyettir. Doğup yaşayan ve ölen bir varlık olarak değerlendirilmesi, insana yapılabilecek en büyük hakarettir. Dikkat ediyor musunuz? İnsan, öğrenmeden hayata atılmaya başlarsa diğer canlılardan farkı kalmayacak. Açlığını gidermek için yiyecek, susuzluğunu gidermek için içecek, uykusuzluğunu gidermek için uyuyacak; başka bir derdi olmayacak. Bu durumu düşündüğünüzde insan dışındaki canlılar aklınızda canlanmış olabilir. Hatta o kadar da değil, insan bu kadar da alçaltılamaz, diyor olabilirsiniz. Evet, aynen dediğiniz gibi veya düşündüğünüz gibi insan asla küçük görülmeyecek, değeri gözden kaçırılmayacak kadar önem arz eden bir varlıktır.
Birkaç konuya kısa kısa değinerek detayını sizlerin zihin dünyasına bırakmak istiyorum. Dikkat eder misiniz? Çocuklarımız, gelişime ve öğrenmeye kapalı bir şekilde, günü tamamlamaktan öteye geçmeyen bir ruh hali ile büyüyorlar. Ömürlerinin en güzel, en verimli; değişime, gelişime ve öğrenmeye en açık dönemlerini maalesef yeme, içme, uyuma şeklinde geçiriyorlar; günün geriye kalan kısmını ise sosyal medya veya gereksiz zaman kaybettiren uğraşlarla bitiriyorlar. Bu durum maalesef eşref-i mahlûkat olan insanı diğer varlıklardan farksız bir duruma getirebiliyor. Nereye yönlendirilirse oraya hareket eden, ne verilirse onu yiyen; uyuma ve uyanma zamanlarını kendine, ruhuna ve fizyolojisine uygun olmayan şekilde geçirmeye devam eden bir nesil...
Gençlerimizin ve çocuklarımızın bu döngüden çıkması için Millî Eğitim Bakanlığı, Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli'yle müthiş bir adım atmışken toplum olarak bu yeni eğitim yaklaşımını araştırıp irdelemeli, kabulünü ve topluma, çocuklarımıza, zihinlerimize entegrasyonunu bir an önce sağlamalıyız diye inanıyorum. İdeolojik, siyasi veya benzeri tüm unsurlardan uzak bir yaklaşımla Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli nedir diye bir değerlendirelim.
Bu öğretim programında neslin ulaştırılması istenilen yer, yetkin ve erdemli bireydir. Hepimiz insanın işinin ehli olması gerektiğini söylerken bu öğretim yaklaşımına dört elle sarılmalıyız. Bunun yanı sıra ahlaklı, erdemli insan profiline olan özlemimiz gün geçtikçe artıyor. İşte yeni eğitim yaklaşımında Erdem-Değer-Eylem unsuru ön plana çıkarken öğretmene, ebeveyne şunu söylüyor: Bizim millî, manevi ve evrensel değerlerimiz var. Bu değerleri önce kendimiz yaşayalım, çocuklara anlatalım ve eyleme dönüşmesini sağlayarak erdemli bir nesil yetiştirelim. Bununla beraber bütüncül eğitim yaklaşımı dediğimiz erdemli ve yetkin insan profili karşımıza çıkacaktır. Bu kabulü sağlamak için hepimiz elimizi taşın altına koymak adına gereken adımları atalım.
Bu kısımda özellikle hafızalarımızda sürekli canlı tutmamızı istediğim bir husus var; Erdemli bir nesil yetiştirmek yalnızca öğretmenin ya da okulun sorumluluğu değil. Elbette öğretmenin rolü çok büyük ama çocuklarımız okulda öğrendiklerini evde, yaşadığı ortamlarda dolayısıyla çevresinde de görebilmeli. Biz çocuklarımıza doğruluğu anlatırken kendi hayatımızda ne kadar doğru olduğumuzu sorgulamazsak anlatmamızın bir anlamı olmayacaktır. Bunun yanı sıra sorumluluğu, saygıyı, sevgiyi anlatırken bunları ne kadar yaşayabiliyoruz? Çocuklarımızın bizden duyduklarıyla bizde gördükleri birbirini tutuyor mu? Anlattıklarımıza biz uymuyorsak onlardan bunları benimsemelerini nasıl bekleyebiliriz? İşte tam da bu nedenle Erdem-Değer-Eylem anlayışını sadece okulun, öğretmenin veya bir dersin konusu olarak görmememiz gerektiğini ifade etmek istiyorum. Bu değer ilkelerini önce kendimizden başlayarak ailemize, çevremize ve toplumumuza taşımalıyız. Çünkü çocuklarımızın yetişmesinde söylediklerimizden çok yaptıklarımızın etkisi var.
Bireyselleşmenin çok yaygın olduğu günümüz dünyasında dikkatlerimizi, cemiyet hâlinde Erdem-Değer-Eylem ilkelerini hayatlarına yansıtmış ecdadımıza çevirelim. Birlikte nice güzel işler başarmışlar. Ekipler hâlinde, iş birliği ve sorumluluk duygusuyla yerine getirilen işlere bakalım, sonuçlarını değerlendirelim. Hayvanlar âleminde örgütsel iş birliğiyle çalışan arılara ve karıncalara bakalım. İş birliklerinin sonucunda ortaya çıkardıkları işleri bir değerlendirelim. Bugün toplum olarak adım atmamızın gerekliliğini maalesef ülkemizde, ilimizde, ilçemizde, mahallemizde, sokağımızda ve yine maalesef evimizin içinde görebiliyoruz. Önüne geçemediğimiz, geçmediğimiz takdirde bu ateş hepimizi saracaktır. Gelin, çocuklarımıza sahip çıkalım.
Peki, nasıl olacak, nasıl yapacağız? Çocuklarımız her yerden; sosyal medyadan, televizyondan, çevreden, arkadaş ortamından, yaşam şartlarından ve benzeri birçok yerden saldırı altındayken nasıl yapabiliriz, diye düşünüyor olabilirsiniz. Uçakta güvenlik önlemlerinden bahsedilirken önce maskeyi kendinize, sonra çocuğunuza takın denir. Aynı şekilde Erdem-Değer-Eylem ilkelerini önce kendi şahsımızda yaşayalım ve evimize kurallar getirelim. Kurallar koyalım: Ebeveynler başta olmak üzere herkes bu kurallara uymakla mükelleftir, diyelim.
Manevi değerlerimiz özelinde baktığımızda bir hatırlayalım; Peygamber Efendimizin (s.a.v) Hudeybiye'de yaşadığı bir hadiseyi iyi biliriz. Hani, Allah Resulü,(s.a.v) sahabelerine kurbanlarını kesmelerini ve saçlarını tıraş etmelerini emrettiğinde ilk anda beklediği karşılığı alamamıştı da Hz. Ümmü Seleme validemiz,(R.a) kendisinin önce kurbanını kesip tıraş olmasını tavsiye eder. Allah Resulü de(s.a.v) öyle yapar ve sahabeler onu takip eder. İşte bize düşen de tam olarak budur. Önce biz yaşayacağız ki çocuklarımız bizi örnek alsın. Önce biz adım atacağız ki arkamızdan gelenler de yürüsün.
Haydi, gelin Maarif'i okuldan eve, evden sokağa, sokaktan caddelerimize, kentlerimize; kentlerimizden geleceğimize taşıyalım. Unutmayalım, insan öğrenen, değişen, gelişen ve dünyayı dönüştüren bir potansiyele sahiptir.
Selam ve dua ile.